İşbirliği Şart!

Henüz 5-6 yaşlarındayım. Nevşehir'de,  cadde üzerinde  3 katlı, 6 daireli bir apartmanın 3. katında oturuyoruz. Evimiz sobalı. Dün gibi hatırlıyorum... Büyük kardeşlerim okulda, canım babacığım işte, sevgili anneciğim de sobayı yakmak için kömür-odun çıkarmak üzere odunluğa indiğini hatırlıyorum. Ancak aşağıda komşuyla sohbete dalınca  eve gelmede geciktiğini olay sonrası öğrendim. Kız kardeşim henüz bebek yaşta... ve aynı odada o uyuyor, ben de oturuyorum.

Hava güneşli.. Zira güneş ışığında odada bulunan gömme dolabımızdan, sızan dumanları bu sayede çok net görüyordum. Dolayısıyla bir an endişeyle kalkıp gömme dolabımızın olduğu yere yöneldim. Aralayarak baktığımda, dolabımızın içinin yandığını gözlemledim.

İşte o çocuk halimle ilk yaptığım şey, karşı komşumuzun kapısını çalmak oldu. Gazeteci Muzaffer ağabeyim beni kapıda sevgiyle karşılarken, ben:

"Muzaffer ağabey evimiz yanıyor!" dedim.

Ardından tekrar evimize geçerek camı açtığımı; ve aşağıya bakarak,

"İmdat evimiz yanıyor!" cümlelerimi dün gibi hatırlıyorum.

Bundan sonra hatırladığım, evimizin bir anda insanlarla dolmasıdır. Yangın kısa sürede söndürüldü. Ardından sevgili anneciğimin ve canım babacığımın bana sarıldıklarını ve "kardeşinin hayatını ve evimizi yanmaktan sen kurtardın" cümlelerini zihnimde unutulmamak üzere not ettim.

Dolayısıyla... 

Bölgemiz üzerinden şu anda bir dünya savaşı yürütülüyor. Hal böyle olunca da yanı başımızda komşu devletlerde  başlatılan bir yangının, hızla büyüyerek üzerimize doğru gediği ayan beyan ortada.

O halde bizim bu yangını söndürmek üzere önceliğimiz önce komşularımızla işbirliği, sonra coğrafyamız üzerindeki bölge ülkeleriyle birlikteliğimiz  olacaktır! Dolayısıyla onlarla yapacağımız işbirliği sayesinde ancak bu yangın söndürülür. 

Kısacası...  coğrafyamız yanıyor!.. Ve bu coğrafyanın fertleri olarak yangını çıkaran hainlere karşı sınır ve coğrafya komşularımızla birlikte sıkı bir işbirliği, şart!

Sevgi ve saygılarımla!

"Haksızlık Karşısında Susan Dilsiz Şeytandır" Hz. Muhammed (A.S.)

Babamm!..

Nevşehir'de yaşıyoruz. Bir ramazan akşamı işten gelen rahmetli babacığım, sevgili anneciğimle konuşuyor... Tabii kulak kesildim. Babacığım sahuru yaptıktan hemen sonra bir arkadaşıyla birlikte Konya'ya gidecekmiş. Allah'ım bu cümleyi duydum...  Ayyy... yüreğimin çırptığını dün gibi hatırlıyorum. Zira canım babacığımla ilişkilerim çok farklıydı. O nereye ben oraya...

Dolayısıyla bu konuşmayı duydum ya... erkenden yattım ve sahura da kendiliğimden uyandım. Hazırlandım,  kapının arkasında bekliyorum. Sevgili babacığım sabahın dördünde yola çıkmak üzere tam çıkarken ben de hazır vaziyette yanına iliştim. Neyse.. kıyamadı babacığım bana.. Birlikte sabahın kör karanlığında aşağıda bekleyen arabaya bindik. Canım babacığım beni kucağına oturttu ve yola koyulduk..

Biraz sonra mide bulantısıyla birlikte kusmaya başladım... Babacığım elimi yüzümü yıkadı. Haliyle babamın yola çıkarken bana olacakları aktarmasına rağmen onunla gitmekte ısrarcı olmamı düşünerek bana kızmasını beklerken o, şefkatli hitabını her zamanki gibi esirgemeden, 
"Babacığım şimdi ben ne yapayım sana?..  Biraz daha sabret az kaldı..." cümleleriyle sanki her tarafı berbat eden ben değilmişim, yolculuğu ise zahmetli bir hale getirmemişim gibi sımsıcak sevgisini cömertçe sundu...

Bugün "Babalar Günü"... 

Şüphesiz ki herkesin hikayesinde babası vardır. Benim de sevgili babacığımla  yüreğimde yer eden ve sımsıcak sevgisini hatırlatan, çocukluk yıllarımın en güzel yerini kaplayan bu anımı günün anlam ve önemine dair paylaşarak,

Başta şehit ve gazi yakınlarımızın  babalar gününü kutlar, tüm babalara bu vesileyle en derin saygılarımı iletirim.  



Sevgi ve saygılarımla!

"Haksızlık Karşısında Susan Dilsiz Şeytandır" Hz. Muhammed (A.S.)