Henüz 5-6 yaşlarındayım. Nevşehir'de, cadde üzerinde 3 katlı, 6 daireli bir apartmanın 3. katında oturuyoruz. Evimiz sobalı. Dün gibi hatırlıyorum... Büyük kardeşlerim okulda, canım babacığım işte, sevgili anneciğim de sobayı yakmak için kömür-odun çıkarmak üzere odunluğa indiğini hatırlıyorum. Ancak aşağıda komşuyla sohbete dalınca eve gelmede geciktiğini olay sonrası öğrendim. Kız kardeşim henüz bebek yaşta... ve aynı odada o uyuyor, ben de oturuyorum.
Hava güneşli.. Zira güneş ışığında odada bulunan gömme dolabımızdan, sızan dumanları bu sayede çok net görüyordum. Dolayısıyla bir an endişeyle kalkıp gömme dolabımızın olduğu yere yöneldim. Aralayarak baktığımda, dolabımızın içinin yandığını gözlemledim.
İşte o çocuk halimle ilk yaptığım şey, karşı komşumuzun kapısını çalmak oldu. Gazeteci Muzaffer ağabeyim beni kapıda sevgiyle karşılarken, ben:
"Muzaffer ağabey evimiz yanıyor!" dedim.
Ardından tekrar evimize geçerek camı açtığımı; ve aşağıya bakarak,
"İmdat evimiz yanıyor!" cümlelerimi dün gibi hatırlıyorum.
Bundan sonra hatırladığım, evimizin bir anda insanlarla dolmasıdır. Yangın kısa sürede söndürüldü. Ardından sevgili anneciğimin ve canım babacığımın bana sarıldıklarını ve "kardeşinin hayatını ve evimizi yanmaktan sen kurtardın" cümlelerini zihnimde unutulmamak üzere not ettim.
Dolayısıyla...
Bölgemiz üzerinden şu anda bir dünya savaşı yürütülüyor. Hal böyle olunca da yanı başımızda komşu devletlerde başlatılan bir yangının, hızla büyüyerek üzerimize doğru gediği ayan beyan ortada.
O halde bizim bu yangını söndürmek üzere önceliğimiz önce komşularımızla işbirliği, sonra coğrafyamız üzerindeki bölge ülkeleriyle birlikteliğimiz olacaktır! Dolayısıyla onlarla yapacağımız işbirliği sayesinde ancak bu yangın söndürülür.
Kısacası... coğrafyamız yanıyor!.. Ve bu coğrafyanın fertleri olarak yangını çıkaran hainlere karşı sınır ve coğrafya komşularımızla birlikte sıkı bir işbirliği, şart!
Sevgi ve saygılarımla!
.jpg)
.jpg)
