Vatan Sağolsun!

"Bu memleket tarihte Türk'tü bugün de Türk'tür ve ebediyen de Türk olarak yaşayacaktır." Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK

Dün NEFES filmine gittim. Gerçekten görülmeye değer harika bir film... Bu filmi izledikten sonra canlarını ortaya koyarak sınırlarımızın güvenliğini koruyan ve vatanları için bir nefeslik zamanda dahi gözlerini, kırpamayacak kadar büyük disiplin anlayışı içerisinde mevzilerde bekleyen yiğitlerimizi, gözbebeklerimizi kısaca kendi canlarımızın, oralarda sürdürdükleri yaşamlarının aslında gerçek hayatın, ta kendisi olduğunu anladım... Zira film sonrası salondan "çıt" çıkmadan, sessiz sedasız dağılmayı gördüm. Herkesin, aynı duygu ve düşüncelere kitlendiği çok belliydi!..

Evet; duygusal bir yaklaşım değil aslında yaşadıklarım; hayatın gerçek yüzü. Tüm acımasızlıkların yiğitlerimizin üzerinde seyrediyor olması beni ve filmi izleyenlerin, yüreklerini burkması duygularımızı harekete geçirdi. Onların, tek amacı sadece ve sadece vatanlarını korumak, bayrağını dalgalandırmak. Ama bu amacı gerçekleştirmek ise, öyle sıradan bir şey olmadığını işte bu filmde hissederek gördüm; bu filmin izlenmesini acizane herkese de tavsiye ederim.

Buraya kadarı filmden hissettiklerimdir. Şimdi bir de anladıklarımı izninizle ifade etmek isterim; filmin başında giriş, askerin bir anlık uyumasıyla korkunç denecek gelişmelerin yaşanmasına neden olunabileceği uyarısıyla başlamış. Bu sıradan bir uyarı değil! Bu, düşmanlarımızın nefeslerini her an ensemizde hissetmenin bir gerçeğidir... Zira Türk askeri, her an ve her şartta uyanık olmak durumunda!.. Başka türlü askerlerimize, dolayısıyla bizlere yaşama hakkı yok!..

Diğer taraftan bu filmi izlerken gördüğüm ve her fırsatta dile getirmeye çalıştığım nokta ise yiğitlerimiz, şehit edilirken bizlerin televizyon başlarında magazinlerle eğlenip, avutulmaya çalışılmamız gerçeğidir. Filmde konu edilmeye çalışılan bir gerçekte oralarda şehit olduklarında, "geride sadece 45 saniyelik bir haber" olarak geçeceklerinin acı gerçeğini bile bile, o mukaddes bedenlerini hiç çekinmeden toprağa vermekte bir an bile tereddüt yaşamamalarıdır!

Kısaca "NEFES" filmi için diyebileceğimiz; yaşamın bir gerçeğini anlatan ve Kahraman Türk ordusunun, sevdiği her şeyini bir tarafa bırakarak tek yürek halinde bir hedefe kitlenmelerinin, duygu yoğunluğu içerisinde izleneceğidir. Bu filmde; magazin, kirli ilşkiler ve kişisel menfaat çatışmaları yok! Bu film hakikaten Türk Silahlı Kuvvetlerinin, ne denli zorlu bir savaş içerisinde olduğunun resmidir! Bu film; Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin nasıl büyük tehdit ve tehlike altında oluşunun anlatımıdır! Bu film; Türk askerinin ve Türk halkının daima uyanık olması gerekliliğinin kanıtıdır! Bu film; Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin ve milletinin bölünmez bütünlüğüne karşı yürütülen organize bir savaşın gerçeğidir!..

Ve bu film, bütün zorluklara rağmen "VATAN SAĞOLSUN!" diyebilecek kadar yüce ruha sahip, ASİL bir milletin, cümle aleme ibretlik dersidir!..

Sevgi ve saygılarımla!

NOT: Filmden en etkili olan içtima sahnesini, aşağıdaki linki tıklayarak izleyebilirsiniz:

http://www.youtube.com/watch?v=A-xSevPVb18&feature=player_embedded

Türkiye Cumhuriyeti İlelebet Payidar Kalacaktır!

"Diyarbakırlı, Vanlı, Erzurumlu, Trabzonlu, İstanbullu, Trakyalı ve Makedonyalı, hep aynı cevherin damarlarıdır. " ATATÜRK

En temiz ve en saf duyguların sahibi çocuklarımızın bir rüyasıyla yazıma giriş yapmak isterim:

"Öğretmenim, size akşam gördüğüm rüyamı anlatabilir miyim?" diye yanıma yaklaşan öğrencimi, ders defterini yazarken bir yandan dinlemeye koyuldum; "Öğretmenim, rüyamda siz, bize Ataürk'ü anlatırken sınıfımızın kapısı çaldı. Siz de "girin" dediniz. Atatürk, içeri girdi ve bizleri görünce önce bize gülümsedi; ardından gözünden yaşlar döküldü!" Mısra YENİCE

Evet, rüyası böyleydi... Mısra'nın anlattıklarını önce gürültüden çok fazla idrak edemedim. Ancak daha sonra Mısra'yı yanıma çağırarak rüyasını sınıf arkadaşlarıyla paylaşmasını istedim. Zira anlattıklarından pek emin olamamıştım. İşte rüyayı dinleyen öğrencilerimin hemen arkasından "Atatürk'ü gerçekten gördün mü?.." sorularıyla içimi saran sevinç ve mutluluğun bilinmezliğiyle konuşulanları duyamaz oldum...

Yarın, ulusça yaşayacağımız büyük bayramımızın -Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunun- 86. yılını kutlayacağız. 86 yıl önce, emperyalizmin inanılmaz acı ve saldırgan davranışları karşısında, milletimizin başkaldırarak bir "maya"nın yerine oturtulması anlamı taşıyan Atatürk Cumhuriyeti'nin bir ulusal birlik çalışması olduğunu; ve aklın, bilimin öne çıkarak aydınlanmanın ışığı altında Modern Çağdaş Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kurulması anlamı taşıdığını, yarın bir kez daha zihinlerimizde anlamaya çalışacağız.

Bu mutlu günümüzde, vatan topraklarımızı bölüp parçalama rüyalarından vazgeçmeyen emperyalist güçlerin, oyunlarına gelmemek adına Cumhuriyet'in bizim için ne anlama geldiğini izninizle bir kaç cümleyle ifade etmek isterim:

Herşeye rağmen huzurlu bir şekilde korkusuzca yaşamımızı sürdürebiliyor ve ibadetimizi yapabiliyorsak, bunu Cumhuriyet'e ve bağımsızlığımıza borçluyuz! Minarelerden yükselen ezan sesleri, gönderde dalgalanan şanlı bayrağımız ve İstiklâl Marşı'mızın coşkusunu yaşayabiliyorsak, bunu Cumhuriyet'e borçluyuz! İşte bu noktada, her bir karışının kanla sulandığı vatan topraklarının, nasıl kazanıldığını anlatan milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy'un yazmış olduğu İstiklâl Marşı'nı bir kez daha hatırlayarak Cumhuriyet'i kutlayacağız! Zira, "Cumhuriyet, kimsesizlerin kimsesidir" tanımlamasıyla Büyük Atatürk'e bugün çok şey borçlu olduğumuzu anlayabilmek için bulunduğumuz coğrafyanın kaderini yazmak isteyen emperyalist güçlerin ağında, kan ve gözyaşı ile yaşam mücadelesi vermeye çalışan Müslüman toplulukların, durumlarına bakmak bile yeterli olacaktır...

Bu duygu ve düşünceyle, "Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır!" diyen Kurucu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün, bu söylemine yürekten katılan Yüce Türk milletinin, bu büyük bayramı KUTLU ve MUTLU olsun!

Sevgi ve saygılarımla!

Müslümanların Kur'an'a Karşı Görevleri

"Ya yönetenler filozof olmalı, ya da filozoflar, yöneten olmalı." Socrates

"Kur'an, hayatı anlamlandırmak için indirilmiştir." Evet, bir gazete köşe yazarının yazısı üzerinde kendimce önemli saydığım düşüncemi, buradan paylaşmak istedim. Zira toplum olarak okumadan oldukça uzaklaştığımızı da gözönüne alacak olursak düşüncemde, haklılık payım bir hayli yüksek olacaktır.

Bizim millet olarak uğrunda öldüğümüz kutsal değerlerimiz var; ve bu değerlerimizi korurken birilerinden talimat alarak değil de, sanki doğuştan bize verilmiş bir görev gibi sayarak hareket ederiz. Kendiliğinden gelişen davranışlarımız gibi de diyebiliriz. Mesela, yerde gördüğümüz bir ekmek parçasını hiç düşünmeden hemen alarak bir kenara bıraktığımız gibi... Zira biz bu durumu inancımız içerisinde bir saygısızlık ve "günah" olarak görürüz. Yine kutsal kitabımız Kur'an-ı Kerim, bizim en büyük kutsallarımızın başında gelir. Aile yapımız içerisinde edindiğimiz Kur'an sevgisi ve saygısı her zaman için en üst seviyede olmuştur. Ancak bizim Kur'an-ı Kerim'e karşı görevlerimiz de vardır. Kur'an bizden onu,

1- OKUMAMIZI

2- DÜŞÜNMEMİZİ

3- ANLAMAMIZI

4- YAŞAMAMIZI istiyor.

O zaman da Kur'an'ın ilk kelamında olduğu üzere; "OKU" emri ile bizim akla, bilime ve mantığa dayalı olarak hayatımızı idame ettirmemizi buyurmuştur. Demek oluyor ki kutsal kitabımızı mümkün olan her şartta ve ortamda okuyarak anlamamız gerekiyor. Zira Sâd Sûresi, 29. Ayet bakınız ne diyor:

"Bu Kur’an, âyetlerini düşünsünler ve akıl sahipleri öğüt alsınlar diye sana indirdiğimiz mübarek bir kitaptır."

O halde, Kur'an-ı Kerim'in Türkçe mealini her şekilde okumaya mecburuz. Zira Kutsal kitabımız bizim uğrunda can verdiğimiz değerlerimizin başında geliyorsa -ki öyle- o zaman Kur'an'ı bilmek zorundayız! Bu bizim için aynı zamanda bir aydınlanma olacak, kulaktan duyma ve hurafelere dayalı inancın yolunu da kapatacaktır.

Kur'an'ı Kerim, zırha büründürülmemelidir! Zira İsâmiyet sevgiye dayalı bir dindir; ve bizler korkutulmadan kutsal kitabımıza ve Allah'a yakın olmalıyız! O halde elimize alacağımız Kur'an'ın Türkçe meali, bizim yanlış adreslere gitmemizi de engelleyecektir!

En önemlisi de itiraz edenin bilmeden itiraz ettiği, körü körüne inananın da bilmeden kabul ettiği konuların asıl kaynağı olan Kur'an-ı Kerim'in okunmasıyla daha derinden anlaşılacağı kesindir... Bu arada Sevgili Peygamberimiz, "Sizin en hayırlınız Kur'an'ı öğrenen ve öğretendir" diye buyurmuşlardır. Bu durumda bizim körü körüne bir şeyleri ezberlemek değil, mutlaka ki okuduğumuz şeylerin anlamlarını bilerek Allah'ın vermek istediği mesajdan haberdar olmaktır.

Sevgi ve saygılarımla!

Büyük Emanet...

Büyük önder Mustafa Kemal Atatürk'ün, 15 Ekim 1927 günü okumaya başladığı Nutku’nu, 20 Ekim 1927'de “Gençliği Hitabe” ile bitirmiştir. Bir ulusun kurtuluş mücadelesinin anlatıldığı büyük nutkun hemen ardından Gençliğe Hitabe, okunalı bugün tam 82 yıl olmuştur.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk, 15 Ekim 1927'de okumaya başladığı ve 20 Ekim’de sona erdirdiği 36.5 saat süren büyük nutkunda, geçmişi anlatıp aynı zamanda gelecekte düşebileceğimiz tehlikeleri önceden görebilmemiz için bize yol göstermiştir. Atatürk, büyük nutkunu "Türk Gençliği'ne Bıraktığım Emanet" ifadesiyle şöyle tamamlamıştır:

"Saygıdeğer Efendiler, sizi günlerce işgal eden uzun ve detaylı söylevim, nihayet geçmişe karışmış bir devrin hikâyesidir. Bunda, Milletim için ve gelecekteki evlâtlarımız için dikkat ve uyanıklık sağlayabilecek bazı noktaları bellirtebilmiş isem kendimi mutlu sayacağım.

Efendiler, bu söylevimle, millî varlığı sona ermiş sayılan büyük bir Milletin, bağımsızlığını nasıl kazandığını ilim ve tekniğin en son esaslarına dayanan millî ve çağdaş bir devleti nasıl kurduğunu anlatmaya çalıştım.

Bugün ulaştığımız sonuç, asırlardan beri çekilen millî felâketlerin yarattığı uyanıklığın eseri ve bu aziz vatanın her köşesini sulayan kanların bedelidir. Bu sonucu, Türk Gençliğine emanet ediyorum."

Ardından emanetini bıraktığı ve son derece güven duyduğu gençler için; "Gençliğe Hitabesi" ile Büyük Atatürk "NUTKU"nu tamamlamıştır.

ATATÜRK'ün GENÇLİĞE HİTABESİ

Ey Türk gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyet'ini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur.

Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir.

İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî bedhahların olacaktır.

Bir gün, istiklâl ve cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetln imkân ve şeraitini düşünmeyeceksin!

Bu imkân ve şerait, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir.

İstiklâl ve cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler.

Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dagıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir.

Bütün bu şeraitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hiyanet içinde bulunabilirler.

Hatta bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasî emelleriyle tevhit edebilirler.

Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir. Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi, vazifen; Türk istiklâl ve cumhuriyetini kurtarmaktır!

Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda, mevcuttur!

Mustafa Kemal ATATÜRK, 20 Ekim 1927

Sevgi ve saygılarımla!

Karnımız Tok!

"Kendiniz için değil, bağlı bulunduğunuz ulus için elbirliği ile çalışınız. Çalışmaların en yükseği budur." Mustafa Kemal ATATÜRK

Söz konusu uluslararası toplantılar olunca devletler, konuların içeriğiyle ilgili ciddi anlamda hazırlıklar yapar ve yine ciddi sunumlarla sürdürerek koordineli çalışmalar yürütülür diye tahmin ediyoruz. Ancak her nedense söz konusu Türkiye olunca, olayın rengi birden değişiyor. Zira zaman zaman çeşitli ülkelerce ülkemizin vatan topraklarını gösteren haritası bir şekilde değiştirilmiş olarak katılımcılara, takdim ediliyor. Oradan gazete manşetlerine düşüyor! Derken, "harita krizi" gündemde yerini almış oluyor.

Şimdi hemen Doğu ve Güney bölgemizi kapsayan bazı illerimizin elimizden alınmış olarak gösterilen haritalar, aklınıza gelecektir. Ama bu defa başka bir bölgemizden; yani batı bölgemiz olan vatan topraklarının, haritadan çıkartıldığına tanık oluyoruz! Edirne ve Kırklareli illerimiz bir anda Bulgaristan'a dahil edilmiş! Vallahi öyle!.. "EDİRNE'de düzenlenen Sınır Ötesi İşbirliği Programı tanıtım toplantısında katılımcılara dağıtılan kitapçıktaki haritadaki eyalet krizine neden olan ve Bulgaristan heyetinin hazırlamış olduğu kitapçıklarda Edirne ve Kırklareli illerimiz haritada "eyalet" olarak gösterilmiş..." (Vatan)

Peki; nasıl oluyorda bu yanlışlıklar ortaya çıkıyor? Bunlar, üzerinde özenle bezenle çalışarak uzun zaman alan hazırlıklar, değil midir? Öyle dil sürçmesi falan olsa, "neyse" deriz! Halbuki, bunlar matbaalarda hazırlanmış, denetimlerden geçerek sunumlara gelmiş çalışmalardır. Tıpkı yemek gibi. Mutfakta pişirilip, sofrada ikram edilmesi büyük bir itina ve hazırlık ister. Ne bileyim, pişen bir yemek için, "Aaa..! Affedersiniz, bir yanlışlık olmuş; aslında ben bu yemeği ikram etmeyecektim!" falan diyebilir misiniz? Tabii ki de hayır!!! Bu saygısızlığın pekâlâsıdır!..

O zaman demek oluyor ki birileri, bir şeylerin peşinde... Acaba, ince mesajlar verme gayretleri mi var? Kimbilir, belki de Türk halkının, nabzı tutularak üzerimizde psikolojik harekat sürdürüyorlar! Her ne düşünce olursa olsun, gerçek olan şudur ki; bu türden harita vs. gibi araçlar, öyle yanlışlıkla falan ortaya çıkamaz! Kimi kandırıyorlar?! Ardından bir de "özür" dilenerek olayı, örtbas etme peşine düşülüyor.

Tüm bu yapılanlar karşısında Türkiye Cumhuriyeti Devleti, milleti ile herbir şeyin farkındadır! Ve bilinmelidir ki; her türlü fitne ve fesatlığa rağmen, topyekûn birlikteliğimizle bu vatanın, bölünmesine asla müsaade edilmeyecektir! Zira bu haritaları masa başında hazırlayan zihniyetlere, bir de uyarımız olacaktır: Vatan evlatlarımızın, şehit kanlarının daha üzeri örtülmeden bir yenisi ekleniyorsa, durumdan vazife çıkarmayı da ihmal etmesinler, diyoruz!

Sevgi ve saygılarımla!

Zenginler Arttıkça, Yoksullar Çoğalıyor...

* Kendini erdemli zannetme!.. Yüreğin düğüm düğüm!.. Ruhun çelişik ve kirli!.. Bilinçaltında her haltı yemeye hazırsın... Freud

* Ortaya koyduğun, tüm bilgi ve bilim izafidir, görecelidir; sonuçta keşfettiğin kesin bir şey yoktur... Einstein

* Biriktirip de dünya egemenliğinde kullandığın sermaye, alın teri hırsızlığı ve sömürü ürünüdür... Marks

1993 yılından bu yana BM, 17 Ekim'i "Fakirliğin Yok Edilmesi İçin Uluslararası Gün" olarak kabul etmiştir. Yani "Dünya Yoksullukla Mücadele Günü" olarak da bilinmektedir. Aslında bugünün çok önemli bir konuya dikkat çekilmesi bakımından, özel ve gerçek anlamda ilgilenilmesi gerektiğinin farkındalığına kimler varmalı demekten kendimi alamıyorum. Düşüncemi Montaigne'nin bir ifadesiyle açmak isterim: "...Kral da, dilenci de aynı iştahla acıkır."

O halde bugün dünyanın en önemli sorunlarından birisi yoksulluk ve yoksul olma durumudur. Ancak gelinen nokta, bu devasa büyüklükteki sorunun, dünyayı yönetenler tarafından görülmediği gibi uygulanan mevcut ekonomik ve siyasi politikalarla daha da içinden çıkılmaz bir hale gelmiş olmasıdır. Peki bu durum insanlığın en önemli basamağı olan ahlâki değerin çökmesi anlamına gelmez mi? Elbette ki ahâk yok oluyor demektir. Bir bakalım, nedir o değerler; insanın en doğal hakkı olan yaşama hakkı elinden alındığında akla gelebilecek her türlü kötülüğü yine insan tarafından yapmaya hazır hale gelmesi demektir. Alın size ahlâki değerlerin bir çırpıda yok olmasına zemin! Kim hazırlıyor bu zemini? Tabii ki de dünyaya hakim olan küresel güçler ve bu güçlerin oluşmasına yardımcı olan maşalar. (Zira "maşa" olmadan kimse elini yakmaya cesaret edemez.)

Victor Hugo'nun 19. yüzyılda insanın yoksullukla nasıl bir dram yaşadığını kahramanı Fantine'le bakınız nasıl anlatıyor: Yoksulluğun getirdiği nokta genç kadının, bedeninin yanında saçlarını ve dişlerini satışa çıkaracak kadar hayatın, acımasızlığına ve insanların gaddarlığına bir örnek. İşte bu romanı okurken ruhumdan geçirdiğim tek şey "Böyle bir şey olabilir mi?" sorusu ve dahalarıydı. Ama maalesef ki içinde bulunduğumuz 21. yüzyılın, aslında 19. yüzyıldan daha vahim ve utanç verici bir duruma gelmiş olmasıdır. Hemen bunu örneklendirmek isterim. İnsanların, çaresizlikten kendi rızalarıyla organlarını satışa çıkaracak kadar sefil bir yaşamın gerçeğiyle yüzyüze değil miyiz? 19. yüzyılın Fantine'i ile ne fark var? Bu durum karşısında insanlık ne yapıyor? Hiç bir şey!.. O halde yaşanılan bu gerçekler karşısında insanlığın sürüklendiği noktayı çok iyi tahlil etmeliyiz. Zira modern çağ olarak bakılan ve gelinen nokta; insanı bozan mal, mülk hırsı...

Ha, bu arada olayların değerlendirilmesi noktasında birileri, durumdan vazife çıkararak DİN duygularını sömürmeyi de ihmal etmiyor tabii ki... Her dönemde olduğu üzere bu dönemde de insanlar, din üzerinden kendilerine menfaat sağlamasını sürdürmektedirler. Yine bunun yanında yoksulluğun oluşmasında en önemli neden; insanların cahil bırakılması! İşte asıl sorun burada yatmaktadır. Zira insan sosayal şartların ve yaşadığı dönemin aktif bir varlığıdır. Bireyin, toplum içerisinde uyumlu hale gelmesi ise ancak ve ancak eğitimle gerçekleşir. İşte o zaman yoksulluk sorgulanacak ve sömürülen insanlar, bu duruma izin vermeyeceklerdir.

Netice itibariyle "insan hakları", "demokrasi" diye diye insanlığı bugünlere taşıyan Batılı sömürgeci devletlerle birlikte onun uzantısı olan ve insanların haklarını sözde savunan Birleşmiş Milletlere (BM) duyurulur:

Sayelerinde insanlık tükeniyor!..

Ahlâk öğretmenliğine soyunarak insanlara vicdansızlığı yaşatan ve sömürdükleri insanları, ezilmişliğin ve yoksulluğun dayanılmaz acısı ve kışkırtıcılığıyla zihinlerini karıştırarak, daha nereye kadar gidilebilecek?!

Sevgi ve saygılarımla!

Ve Sıra...

"Bu millet kılı kıpırdamadan dava uğruna ve benim uğruma, canını vermeye hazır olmasaydı ben hiçbir şey yapamazdım." ATATÜRK

"UYUM bahanesiyle resmi dairelerden Atatürk resimlerinin kaldırılmasını, ders kitaplarındaki ilgili bölümlerin azaltılmasını isteyen AB, şimdi de “İfade özgürlüğünü kısıtlıyor” diyerek, Atatürk’ü Koruma Kanunu’na saldırdı." Yeniçağ / 14.10.2009

Evet; sıra Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kurucusu Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk'e gelmiş gözüküyor... Bunu biz demiyoruz; zira gazeteler aracılığıyla edindiğimiz endişe ve kaygı verici haberler, sıranın Atatürk'e geldiğini işaret ediyor. Biz millet olarak Atatürk'ü kalbimize yazmışız! Bu durumdan, kime ne?!.. Kimler bu durumdan rahatsızlık duyabilir ki? Evet duysa duysa bu ülkenin topraklarında gözü olanlar ve 1919 yılında vatan topraklarımızı işgal etmiş uluslar arası emperyalist güçler olsa gerek. Çünkü bu güçlerin, Atatürk ülküsünden rahatsızlık duyacakları bir gerçektir! Zira Atatürk'ün felsefesi, vatan ve millet unsurlarının bütünlüğünü koruması münasebetiyle emperyalistlerin emellerine mani olmaktadır! İşte o zaman da bu sıkıntıyı direk dillendiremedikleri için, işte bu şekilde sözde ifade özgürlüğü (!) ve demokrasi (!) söylemleriyle rahatsızlıklarını giderme yollarını seçmişlerdir.

O zaman buradan sormak isterim bu anlı şanlı demokrat (!) geçinen Avrupalılara; başta İsviçre olmak üzere Fransa ve diğer destekçi ülkeler, bilim adamlarına dahi fikirlerini söylemeyi yasaklayan (ki bunu yapanlara -İsviçre'de- hapis cezasına maruz bırakılması yasalarınca kabul edilmiştir) zihniyet, hangi hakla bizim millî şahsiyet ve değerlerimize dil uzatılmasını fikir (!) özgürlüğü kapsamına dahil ederek, hakarete izin çıkmasını isteyebilir? Bu cüret, düpedüz bir KÜSTAHLIKTIR! Bu küstahlık milletimizce kabul görmeyeceği gibi ters teperek yüzlerine bir tokat gibi ineceği de kesindir! Atatürk'ün önderliğinde milletçe mücadele verdiğimiz Kurtuluş Savaşı bunun canlı bir kanıtıdır! Zira bunun intikamı ile yanıp tutuşan bu güçler, yine sahneye çıkmış ve bir kez daha bu milleti "bölme" ve "yutma" peşine düşmüşlerdir! Ama Allah'ın izniyle bu gerçekleşmeyecektir!

Bu arada bu sözde medeni (!) ve fikir özgürlüğünü savunan Batılı güçler, bir süre önce de aynı küstahlığı ortaya koyarak Hz. Muhammed'e saldırma cüretine girişmişlerdir. Bu küstahlıklarının ardı arkası kesilmeden millî ve manevi değerlerimize büyük bir kin ve nefretle saldırılarını fikir ve düşünce özgürlüğüyle kılıflayıp kirli emellerine ulaşma peşine düştüler! Tüm bunların adına da "demokrasi" ve "düşünce özgürlüğü" adını koyuyorlar! Hadi oradan!..

Sevgi ve saygılarımla!